برای شاملو
آسمان که هزار رنگ عوض کرده
و زمین
زمین مبهوت
مبهوت و مات
چرخان
چرخان و یاس خورده
مایوس و تاب از کف داده
و زمان
که تنها گذشت
و تنها گذشت و بازنگشت .
بر پیشانی کوتاه روزگار
با نقره داغ و
ننگ و
دشنهی عتیق
خطی به رد خون :
که آن که رفت
رفت و
دیگر بازنگشت .
شاید با تبسمی
لکنت به عشق زبان باز کند و
به بوسهای
زمان را باد با خود ببرد
و ما در انتهای جاده محو خواهیم شد .
بر اساس " ایثار " اثری از تارکوفسکی
ما تنها مرگ را به شادمانی سرودهایم
و در میانههای راه
درخت خشکی به گناه میسوخت
مثل یک رود خشک
لبهای خشک
که هیچ گاه ، " کلمه " را تجربه نکرده بود
<< در ابتدا کلمه بود >>
و تنها
کلمه بود .
سوخت
در واژگان بی تقدیر
سکوت را به هر بهانه گناه پنداشتند
و پیراهن ساحرهای در میان تاریخ
بر شاخههای درخت خشک
به سحر
سوخت .
در انتها مرگ را
به بهترین واژگان بی حروف
به شادمانی سرودهایم .
* تصویر از فیلم ایثار
